O prawdomówności

Beata Nadolna

 

                  Dzieci mają silne poczucie sprawiedliwości oraz potrzebę miłości i akceptacji. W różny sposób, tak jak potrafią, w swej prostocie, wyrażają je. Wysyłają różne sygnały, ponieważ nie umieją jeszcze nazwać swych doznań i uczuć. Czasami myli im się jawa ze snem, bajka z rzeczywistością. Potrafią jednak odróżnić prawdę od kłamstwa. Rodzice przedszkolaków powinni zwracać baczną uwagę na to, by dzieci pod pozorem fantazjowania

( które jest elementem dziecięcego świata) nie próbowały kłamać. Należy dobrze to ,,wyczuć”, jasno nazywać i tłumaczyć, że kłamstwo jest złem, a ,,ojcem” kłamstwa jest szatan. Dojrzałość przejawia się również w tym, że człowiek - duży i mały- żyje w prawdzie, jest prawdomówny, jego słowo coś znaczy i ma moc. Kiedy coś obieca, dotrzymuje danego słowa. Dziś kłamstwo nazywa się czasem ,,ściemnianiem” i oczywiście można znajdować inne bezbolesne określenia, ale kłamstwo zawsze pozostanie kłamstwem. Tego uczmy dzieci.

Należy zachęcać dzieci, by były szczere i prawdomówne, ponieważ ,,kłamstwo ma krótkie nogi” i zawsze się wyda, a prawda wyzwala – tego uczy Chrystus.

                  W szkole, gdy rodzice nie będą już mogli tak kontrolować dziecka, jak wtedy, gdy było młodsze i kiedy wpływ na nie ma coraz szerszy krąg osób, prawdomówność szczerość i prostota pomogą stawać się jemu dojrzałym, odpowiedzialnym człowiekiem. Rodzicom natomiast ułatwią wiele wychowawczych spraw w przyszłości….

Zadania dla rodziców, pragnących wychowywać dziecko w prawdzie:

 

  • Rodzice we wzajemnych relacjach, w relacjach z dziećmi i innymi ludźmi powinni dawać przykłady szczerości, prawdomówności, dotrzymywania danego słowa, prostoty, lojalności  itd.
  • Wyrażanie tej postawy poprzez odpowiedni ubiór, sposób bycia, relacje z innymi, słowa, skromność itd.
  • Pozakazywanie dzieciom prawdy w różnych naturalnych sytuacjach, które niesie życie. To oznacza nazywanie pewnych spraw po imieniu, gdy trzeba ( np.nie nazywanie oszustwa zaradnością) Na przykład wtedy, gdy dziecko próbuje zbagatelizować złe postępowanie, by dobrze wypaść.
  • Pokazywanie, że najtrudniejsza prawda jest lepsza ok. kłamstwa.
  • Pokazanie dziecku konfesjonału w kościele i wyjaśnienie prostymi słowami czym jest Sakrament Pokuty.
  • Rozmowa z dzieckiem – o radościach i smutkach, o sukcesach i kłopotach, o tym co przeżywa i dlaczego. Miłość wyraża się między innymi czasem na rozmowę. im dziecko starsze, tym bardziej należy tą formę kontaktu pielęgnować, by rodzice stawali się przyjaciółmi i powiernikami swych dzieci.
  • Docenianie prawdomówności.
  • Stawianie wymagań, ale też pochwał wobec umiejętności przyznania się przez dziecko do błędu. Wszystko co nas kosztuje jest wartością.
  • Okazywanie mądrej wyrozumiałości i cierpliwości wobec słabości dziecka poprzez zachętę do ciągłego ,,zaczynania od nowa” i nie ustawania w staraniach.
  • Pokazywanie postawy ufności wobec Pana Boga w różnych chwilach życia (modlitwa, akty strzeliste, wejście do kościoła w ciągu tygodnia, lektura Pisma świętego itd.).
  • Mówienie dobrze o innych.
  • Nie osądzajmy pochopnie dziecka (ani nikogo innego). Ono dopiera kształtuje swoje zdanie na różne tematy.
  • Pomoc dziecku w oddzielaniu fantazji od rzeczywistości, tłumaczenie, rozmowa.
  • Prawdomówność musi łączyć się z taktem, ponieważ ,,nie polega na mówieniu każdej prawdy, byle gdzie i byle komu”.